Bibliotekbloggar-kollega Peter Alsbjer i Örebro delte her om dagen ein lesbar og eksotisk tekst av Edgardo Civallero om korleis det er å vere bibliotekar på Galapagos-øyene. Han jobbar på Charles Darwin Foundation Library and Archive og er for tida den einaste fagutdanna bibliotekaren i denne ecuadorianske provinsen.
Edgardo er ein gamal kjenning for følgjarane våre, og ein verkeleg pionér når det gjeld bibliotektenester til urfolk. Trass i Thor Heyerdahls undersøkingar i 1952 er det tvil om det har vore fastbuande der før spanjolane kom over frå Sør-Amerika. Indianarar har vel drive i land ved uhell og anten døydde ut eller returnerte då dei ikkje fann ferskvatn der. Då Edgardo kom dit i 2018 var det knapt eitt fungerande folkebibliotek der, men han starta eit «traveling library» i form av koffertar med bøker som han flyttar rundt. Der pakkar han også ned …«digital resources—storing them on “travelling USB drives”, duplicated CDF’s educational material, and a long list of other tricks that are well known by every resource-less librarian in the world».
PS 1: Her nokre minibibliotek på norsk. I samarbeid blant anna med verkelege bibliotek. For her i landet har vi heldigvis slike også. Så lenge det varer.
PS 2. Underteikna kunne ha blitt galapagosse om ikkje farmor, og kanskje den då fire år gamle far min, sette ned foten. For gubben vurderte seriøst å emigrere dit saman med andre bygningsarbeidarar frå Elverum, då dei stod utan jobb i 1925 etter å ha fullført sjukehuset der. Reint statistisk ville det gått dårleg for dei; det blei anten retur til heimlandet eller sakte forfall, jamfør boka «Drømmen om galapagos». Etter det vi no har lært ville sjansen for underteikna til å bli bibliotekar vore nær null.
PS 3: Edgardo Civallero stadfestar i ein e-post at dei norske hadde liten suksess, men dei «broke the ice» for andre kolonistar… Så kan ein etterkomar vere endå meir nøgd med at dei i staden flytta til Sør-Odal.
Biblioteket tar saka #librarycase 